Kuba przed i po rewolucji

Poniższy artykuł na pewno nie jest stuprocentowo obiektywny. Uważam jednak, że po dziesięcioleciach jednostronnego opluwania Fidela Castro, jemu też należy oddać sprawiedliwość, ukazując inny punkt widzenia, niż ten wylansowany przez „Wolną Europę”.
Artykuł pochodzi sprzed dwu lat.
Admin

Tekst z okazji 53 rocznicy inwazji w Zatoce Świń i międzynarodowego święta pracy

W latach 80 rozpowszechniano w Polsce publikacje z serii „Konfrontacje”, w których ukazywały się tłumaczenia tekstów potępiających komunizm. Siedziba redakcji znajdowała się przy 48 East 21st Street w Nowym Jorku, druk odbywał się w Londynie, a jako redaktor figurowała Irena Lasota.

W jednej z tych książeczek zamieszczono esej zachodniego intelektualisty podającego się za byłego zwolennika socjalistycznej Kuby, który próbował dowodzić, że osiągnięcia rządu kubańskiego w dziedzinie służby zdrowia są zasługą reżimu Batisty, czego nowy rząd nie zdążył po prostu zniszczyć.

W związku z tym, że medialna brudna wojna przeciw Kubie wciąż trwa warto przypomnieć przynajmniej niektóre spośród faktów pozwalających porównać standardy życia przed i po rewolucji. Czy Kuba za rządów Batisty była rzeczywiście „klejnotem ze złota”, jak w kwietniu 2013 r. zapewniała Berta Soler, szefowa antysocjalistycznej, kilkudziesięcioosobowej organizacji „Damy w bieli” opłacanej przez Sekcję Interesów Amerykańskich w Hawanie?

Warunki życia panujące na karaibskiej wyspie przed upadkiem dyktatury i za czasów poparcia dla tyranii ze strony władz Stanów Zjednoczonych najlepiej scharakteryzował John Fitzgerald Kennedy na bankiecie wydanym przez Partię Demokratyczną w mieście Cincinnati w stanie Ohio 6 października 1960 r.

„W 1953 roku kubańska rodzina miała dochód sześć dolarów tygodniowo. Od 15 do 20 procent siły roboczej było chronicznie bezrobotnych. Tylko jedna trzecia z kast zamieszkujących na wyspie miała bieżącą wodę, a w ciągu ostatnich lat poprzedzających rewolucję Castro, te fatalne standardy życia spadły, obejmując dalszą część populacji, która nie brała udziału w rozwoju gospodarczym. […].”

Podkreślając, że rząd ten służył maksymalizacji zysków i interesów firm prywatnych, które były zdominowane przez północnoamerykańskie koncerny, Kennedy wyliczał:

„Na początku 1959 r. do amerykańskich spółek należało około 40 procent ziem cukrowniczych, prawie wszystkie gospodarstwa rolne, 90 procent kopalni i koncesji mineralnych, 80 procent usług i praktycznie cały przemysł naftowy, obejmujący dwie trzecie kubańskiego importu. […]”.

Jako symbol relacji jego rządu z Batistą Kennedy przytoczył przykład złotego telefonu, który został uroczyście wręczony kubańskiemu dyktatorowi w 1957 r. przez amerykańskiego ambasadora Gardnera, a obecnie znajduje się w Muzeum Rewolucji. W kontekście wypowiedzi Soler, można dodać z gorzką ironią: rzeczywiście klejnot ze złota…

Do tego należy przypomnieć, że w czasach przedrewolucyjnych na Kubie większość jej mieszkańców nie tylko nie miała własnych aparatów telefonicznych, gdyż ten przywilej był zarezerwowany jedynie dla bogatej burżuazji, ale też była pozbawiona dostępu do telefonów publicznych, gdyż większość prowincji w ogóle nie była objęta usługami telekomunikacyjnymi.

„Za rządów Fulgencio Batisty – ciągnął późniejszy prezydent – zamordowano 20.000 Kubańczyków W ciągu siedmiu lat odsetek ludności Kuby zmniejszył się bardziej niż liczba Amerykanów, którzy zginęli w dwóch wojnach światowych… rzecznicy administracji [USA] pochwalili Batistę, zachwalali go jako zaufanego partnera i dobrego przyjaciela, w czasie, kiedy Batista mordował tysiące ludzi, niszczył resztki wolności i kradł setki milionów dolarów narodowi kubańskiemu”.

Młody senator przyznał, że rząd waszyngtoński wspierał walkę Batisty z rewolucjonistami wysyłając broń, stwierdzając:

„Nawet kiedy nasz rząd wstrzymał wysyłanie broni, nasza misja wojskowa pozostała, by trenować żołnierzy Batisty do walki z rewolucjonistami i odmówiła opuszczenia kraju, dopóki siły Castro nie pojawiły się na ulicach Hawany”.

W tym kontekście nie dziwią fakty upublicznione przez prof. Salima Lamraniego, zgodnie z którymi według statystyk imigracyjnych dostępnych odnośnie lat 1820-2003 przed upadkiem dyktatury Batisty w 1959 r. emigracja z Kuby do USA była większa niż ze wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej razem wziętych i większa niż z takich azjatyckich mastodontów demograficznych, jak Chiny, Indie, czy Indonezja.

Porównanie Kuby z innymi krajami w tych samych badaniach pokazało, że w 1993 r po upadku ZSRR i wyczerpaniu krajowych rezerw, najgorszym roku dla gospodarki kubańskiej, wyemigrowało 13 666 osób, a w tym samym czasie z Kanady 17 156, z Jamajki 17 241, z Salwadoru 26 818, tj. dwukrotnie więcej, z Dominikany 45 420, tj. trzykrotnie więcej, i z Meksyku 126 561 osób, tj. prawie dziesięciokrotnie więcej. Pod względem liczby osób emigrujących do USA Kuba była na kontynencie na szóstym miejscu.

Dziesięć lat później, a więc w czasie rzekomej „obławy na dysydentów”, w 2003 r. do USA wyemigrowały z Kuby 9 304 osoby. Na kontynencie amerykańskim Kuba znalazła się na 10 miejscu pod względem liczby emigrantów, za Peru, Kanadą, Haiti, Jamajką, Gwatemalą, Kolumbią, Dominikaną, Salwadorem i Meksykiem.

Zdjęcie z tegorocznych [2014] obchodów Międzynarodowego Święta Pracy w Hawanie, które odbywają się we wszystkich miastach Kuby. W samej Hawanie bierze w nich udział corocznie około pół miliona uczestników. Niezależnie od tego, co piszą zachodnie tabloidy, uczestnictwo w pochodach jest dobrowolne

Zdjęcie z tegorocznych [2014] obchodów Międzynarodowego Święta Pracy w Hawanie, które odbywają się we wszystkich miastach Kuby. W samej Hawanie bierze w nich udział corocznie około pół miliona uczestników. Niezależnie od tego, co piszą zachodnie tabloidy, uczestnictwo w pochodach jest dobrowolne

Rewolucja kubańska, która jak ubolewał Kennedy uzyskała poparcie dzięki polityce Stanów Zjednoczonych wobec Kuby, musiała wykonać ciężką pracę, by zmienić tę rzeczywistość.Po pokonaniu inwazji najemników w Zatoce Świń, zorganizowanej przez tego samego Kennedy’ego, Fidel Castro poddając analizie plany agresorów i wyjaśniając przyczyny ich klęski, mówił w wystąpieniu telewizyjnym 23 kwietnia 1961 r. o trudnościach, jakie trzeba było pokonać by stworzyć normalne życie na półwyspie Zapata, co daje wyobrażenie o tym, z czym musiała się zmierzyć rewolucja w skali całego kraju:

Strefa bagien Zapata jest okolicą, w którą Rewolucja włożyła najwięcej pracy. Zbudowano tu trzy szosy przecinające bagna. W tej strefie kiedyś żyło kilka tysięcy węglarzy w tak strasznych warunkach, że trudno sobie to wyobrazić. Otrzymywali oni za worek węgla drzewnego po sześć lub siedem realów, a pośrednicy, którzy wywozili ten węgiel wąskotorówką, sprzedawali go po cenie dwu-lub trzykrotnie wyższej.

Ludność tamtejsza należała do najbardziej opuszczonej i biednej w całym kraju. Dlatego też Rewolucja włożyła tu stosunkowo dużo pracy. Stworzono ośrodki turystyczne w Laguna del Tesoro, w Playa Giron i Playa Larga, zbudowano blisko 200 km szos i dróg na bagnach Zapata, którymi to drogami chłopi wywożą obecnie węgiel i drzewo. Dochody ludności tej okolicy wzrosły w sposób fantastyczny. Niektórzy drwale zarabiają od ośmiu do dwunastu pesetów dziennie. Ci sami ludzie do niedawna jeszcze żyli w okropnych warunkach.

W okresie inwazji było w strefie bagien Zapata 200 nauczycieli uczących ludność pisania i czytania. To nam daje pojęcie, jak wielkie osiągnięcia miała tu Rewolucja.

Jest to bardzo ważne dla zrozumienia mentalności imperialistów, tak zupełnie różnej od mentalności rewolucjonistów. Imperialista bada warunki geograficzne, oblicza ilość dział, samolotów i czołgów. Rewolucjonista natomiast bada przede wszystkim społeczną sytuację ludności. Imperialista nie zwraca uwagi na ludność, na jej nastroje, zapatrywania. Rewolucjonista w pierwszym rzędzie myśli o ludności, a ludność na bagnach Zapata była całkowicie z nami. Dlaczego? Oczywiście dlatego, że wydobyliśmy ją z najgorszej nędzy i z odosobnienia.

Istnieją tam małe wioski, które się nazywają Santo Tomas, Vinculo i Mediaderos. Otóż, zanim zbudowano tam szosę, wszelkie towary trzeba było wozić kanałem, a przejazd do Matamano trwał trzy dni. Dzieci umierały z powodu trudności przewiezienia ich do lekarza. Trzy dni trzeba było stracić, aby z niektórych miejscowości na bagnach Zapata dotrzeć do jakiejkolwiek cywilizacji.

Przypominam sobie rozmowę, którą miałem z chłopami w Santo Tomas. Powiedzieli mi wtedy: „Widzisz, człowiek więcej zniesie aniżeli pies. Psy bowiem umierały tu z głodu, a ludzie jakoś wytrzymali […]” .

Dość dodać, że na terenie tych bagien powstał Narodowy Park obejmujący 490.417 ha jako największy i najważniejszy element biosfery Karaibów wpisany na listę dziedzictwa światowego UNESCO wraz z hodowlą rzadkich gatunków roślin zagrożonych wyginięciem, ptaków i krokodyli.

Liczący 68 lat w 2009 roku Salvador Renova, czarnoskóry uczestnik walki z najemnikami w Zatoce Świń, który oprowadzał kubańskiego dziennikarza Larry Moonze po bagnach Zapata, mówił, że jeśli wyspa zostałaby po raz kolejny zaatakowana, pójdzie walczyć ponownie, podkreślając, że to dzięki rewolucji zapomniany obszar został przekształcony w strefę gospodarczą. Powiedział również: „Jestem czarny. Przed rewolucją nie mieliśmy żadnych praw, byliśmy dyskryminowani i pozostawieni losowi”, zwracając uwagę, że był to jeden z czynników, który motywował go do stanięcia po stronie socjalistycznego rządu.

Z kolei Nemesia Rodriguez Montano, która jako 13-letnia dziewczynka przeżyła bombardowanie bagien Zapata i śmierć własnej matki zabitej przez atak samolotu wymierzony w samochód, którym jechały, przez co ranni byli również jej dwaj bracia i babcia, w wywiadzie z kubańskimi dziennikarkami Daylen Vega Muguercia i Yuliat Danay Acosta i dziennikarzem Yosbel Bullain Viltres, powiedziała, że wolałaby umrzeć, niż wrócić do wyzysku, zła i nędzy związanych z epoką Batisty.

Dawid Jakubowski
Ur. 1978 w Warszawie. Historyk, członek Komunistycznej Partii Polski, publicysta lewicowy o światopoglądzie socjalisty naukowego. Gorący zwolennik czerwonych i nieubłagany przeciwnik kolorowych rewolucji i sponsorowanych przez zachód pseudo opozycjonistów.

http://www.socjalizmteraz.pl

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s