Prostacka GWARA „ukraińska” NIE była i NIE jest językiem literackim ani technicznym

 

Egzotyczną GWARĄ językową tzw. „język ukraiński” jest jedynie SKRZYŻOWANIEM dwóch LITERACKICH języków, czyli języka staro-ruskiego i starego języka polskiego.

To w INTERESIE władz pruskich/niemieckich z Berlina na przełomie XIX i XX wieku finansowały SFABRYKOWANIE gramatyki do GWARY pospólstwa żyjącego na pograniczu Królestwa Polskiego i Cesarstwa Rosji, aby UJEDNOLICIĆ to SZWARGOTANIE językowe prostackiego chłopstwa różnymi odmianami tamtejszej GWARY zmieszanej z polskiego i rosyjskiego słownictwa.
Ten NIEMIECKI zabieg był finansowany dlatego, aby SKUTECZNIEJ prusacy mogli PODŻEGAĆ tamtejszą biedną ludność przeciw Cesarstwu Rosyjskiemu i Polsce, aby je ROZBIJAĆ.

Niemcom zawsze chodziło o SFABRYKOWANIE „sztucznego narodu ukraińskiego” które by pomagało Cesarstwu Niemieckiemu w tańszym i łatwiejszym ROZBIJANIU wewnętrznym Cesarstwa Rosyjskiego z którym Niemcy konkurowali imperialnie w Europie przez setki lat.

Pierwszy raz słowo „U-kraja” pojawiło się w zapiskach kronikarzy w XVI wieku nazywający ziemie Królestwa Polskiego znajdujące się na wschodnim „krańcu” ówczesnej Polski czyli przy granicy z Cesarstwem Rusi Kijowskiej czyli tereny położone „u-kraju” państwa. Kiedyś nie używano terminu”granica państwowa” lecz określenia: „u-kraja” zapożyczonego z języka staro-ruskiego.
Potem ten termin językowy został zmodernizowany do nazywania GWAROWEGO zamieszkałych tubylców jako „u-Ukraińców” którzy używali GWARY językowej SKRZYŻOWANEGO staro-polskiego i staro-ruskiego języków.
Kroniki halicko-wołyńskie z XV wieku mówią o „ukraińskich” Polakach” i „ukraińskich Ruskich” na przemian nazywanych też „LACHAMI u-kraju” Polski co się odnosiło do Polaków, którzy posługiwali się językiem staro-polskim.

W miarę zaludniania się południowo – wschodnich rubieży ówczesnego WIELKIEGO Królestwa Polskiego w XIV wieku do koniec XVI wieku pojawia się na polskich mapach nazwa regionu nazywana „U-kraja”, które to słowo następnie GWAROWO przekształciło się w termin „Ukraina” NIE oznaczająca bynajmniej jakiejkolwiek odrębności narodowościowej lub JEDYNIE politycznej tych ziem, których własność przechodziła wskutek HANDLOWYCH transakcji miedzy lokalnymi ZIEMIANAMI Polskimi i Ruskimi.
Następnie tamtejsze prostackie chłopstwo i pospólstwo HANDLARZE ziemią nazywali „”u-kraińcami”. Wcześniej tamtejszy region na pograniczu Królestwa Polski i Cesarstwa Rosji na zachód od rzeki Dnieprem w pasie od Żytomierza do Winnicy ten regon NIE POSIADAŁ żadnej konkretnej NAZWY i starych mapach są napisy „Dzikie Pola”.

Do końca XVI wieku tereny „obecnej” wirtualnej zachodniej wirtualnej „Ukrainy” z tych okolic na mapach z tamtego okresu też zapisy jak „Bezludne STEPY zarośnięte krzakami i lasami” położone na pograniczu między Polską, Kijowem i Siedmiogrodem i Moskwą.
Przejrzyjcie mapy Królestwa Polskiego i Cesarstwa Rusi z połowy od XV do XVII wieku, a tam są napisy z „Dzikie Pola” nazywające ziemie obszarów nad Bohem i zachodnimi terenami od rzeki Dniepr czyli obecnej tzw. „Ukrainy zachodniej”. Cała ziemia na wschód od rzeki Dniepr było ZAWSZE historycznie własnością Rusi Kijowskiej, potem Moskiewskiej, a następnie Cesarstwa Rosyjskiego.

Czegoś takiego jak „Ukraina” NIGDY NIE było !

W połowie XV wieku te ziemie kupił jakiś osobnik o nazwisku Czerwiński i wtedy oficjalnie te tereny zaczęto NAZYWAĆ od nazwiska WŁAŚCICIELA ziemi czyli „Ziemia Czerwińską”. Nie było wtedy nazw wielu połaci ziemi wiec nazywano je od NAZWISKA właściciela. Właściciele tamtych połaci się zmieniali wskutek transakcji HANDLOWYCH dlatego te nazwy stawały się NIE racjonalne w zapisach, wiec dlatego częściej nazywano w mowie potocznej te ziemie „u-kraja” jako PUSTKOWIA(lasy i stepy) na pograniczu Polski I Rosji.

Gdy właściciel ziemski o nazwisku Czerwiński rozprzedał większość tych terytoriów komuś innemu, aby ZAROBIĆ, wiec nazwa „Ziemia Czerwińska” już była NIE aktualna. Wtedy pojawia się nazwa tych ziem jako „U-Kraja Polski” zamieniona w XIX wieku na GWAROWĄ umowną nazwę „Ukraina” zamieszkałym tam prostackim chłopstwem mówiącym POKRACZNYM językiem, ZLEPKIEM staro-polskigo i staro-ruskiego języka nazywanego dopiero pod KONIEC XIX wieku GWARĄ „”u-kraińską”.

Ta prostacka GWARA „u-kraińska” się NIE rozwijała, gdyż tamtejsze pospólstwo absolutnie NICZEGO NIE było w stanie cokolwiek dołożyć do CYWILIZACJI wschodniej ani zachodniej stojąc w miejscu. Tak jest do DZISIAJ, gdyż tam żyjące chłopstwo na PERYFERIACH tylko to było w stanie wejść na wyższy szczebel drabiny społecznej i cywilizacyjnej, które używało języka POLSKIEGO, po przeniesieniu się do miast.

To samo dotyczy tych terenów tzw. „DZIKICH PÓL” zaznaczanych na starych mapach bardziej położonych na wschód z okolic Kijowa i na wschód od rzeki Dniepr, gdzie w miastach używano bardziej cywilizowanego języka ROSYJSKIEGO, który się dynamicznie rozwijał tak jak Rosja, a potem ZSRR.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s